Lupita Hard

Lupita Hard é unha das protagonistas do mural #NinUnhaMenos en Vigo. Compañeira artista, participou ao noso lado case en cada momento da realización do mural… e nas fases posteriores, interiores e futuras. A súa imaxe pública podería ser definida como “transgresora”, pero entendemos que esta denominación queda curta polo exceso de uso da mesma.

Lupita Hard representa o compromiso coa transgresión, coa desobediencia nacida da sinxela pretensión de ser ela mesma. De ser todas nós quen queremos ser, con liberdade e sen medo.

1. Unha presentación…?
Preséntome como unha muller libre cun pensamento crítico que tenta facer visible o seu punto de vista para, desde a miña humilde opinión, mellorar os roles da muller na sociedade. Nunca pensei en como me gustaría que me lembren, gústame vivir o día a día e quizais chegarlle a alguén dalgunha maneira… un xesto, unha palabra ou unha acción que cando se planta na túa cabeza xa non se pode borrar. Non o sei, como un recordo real, gústame ser próxima coas persoas que coñezo ou co que fago.
2. O que nos puxo en contacto foi o mural Expostas contra a violencia de xénero, que é o que máis che gusta do proxecto?
Creo que o punto clave é a visibilidade do problema. É necesario facelo máis visible para crear conciencia. Vivimos nunha sociedade moi pouco crítica, e pasiva respecto disto, e realmente é unha cuestión que hai que cambiar.

3. A violencia de xénero é un problema que ten a máxima atención nos departamentos de igualdade, está considerado un problema principal, pero as cifras aumentan cada día, crees que hai que cambiar algo?
A educación e os medios de comunicación. A igualdade trabállase desde a educación e os valores que adquire unha persoa ao longo da súa vida. É fundamental crear conciencia tanto en mulleres como en homes.

4. Dar a cara e dar a coñecer o problema, sobre todo por parte de xente coñecida e inspiradora, fixo avanzar na loita. Se puideses escribir unha palabras para outras mulleres, adolescentes e nenas nesta situación, que lles dirías?
Para o meu esta sentenza é clave, Marcela Lagarde afirma: “estamos a construír a autonomía e identificámonos como mulleres na autonomía”. Isto dinos que a muller está ao servizo da individualidade como ente AUTÓNOMO, COMPLETO e co desexo de TRANSCENDER. Isto é moi importante interiorizarlo e facelo visible. O medo hai que interpretalo sempre como parte dun proceso de cambio e evolución, pero é mellor o medo para ser valente, que resignarte á covardía dun feito lamentable. Eu atopei sempre o meu refuxio na lectura e na arte, sempre fun o bicho raro, desde pequena, pero non cambio absolutamente nada da miña vida, porque por encima de todo valoro a forma de ser que teño e todo o que evolucionei. As experiencias negativas na vida son necesarias, pero hai que saber lelas, interpretalas, espremelas e extraer só aquilo que che fixo cambiar.

5. Queremos que a mensaxe xeral do noso proxecto sexa positiva, de loita, de esperanza… Que quererías engadir a esta mensaje?
Liberdade, por favor, en grandes doses!

6. A túa obra está presente en diversos formatos e en diferentes lugares. Como foi a túa experiencia ata chegar a ser tan coñecida actualmente? Algún consello para outras artistas?
A base de todo é o traballo. Todos os días estou a traballar niso, lendo, analizando a miña contorna e anotando moitas cousas que vexo e que me gustaría que cambiasen. Realmente é unha forma de vida para min, unha vez que empezas xa non hai volta atrás.
O eixo principal do meu traballo é a figura da muller en todos os seus sentidos, con todo o compromiso que isto require desde un punto de vista reivindicativo. Tiven que aguantar todo tipo de críticas machistas (mesmo de mulleres), desde “es unha porca co que fas” atao único que queres é follar e estás toda saída”. Sinceramente, isto retroaliméntame e o único que me fai pensar é que aínda queda moito por facer para cambiar certas cousas da sociedade. Todo o meu traballo ten unha base conceptual e teórica, mesturándoo cunha necesidade de reivindicación do meu papel como muller nesta sociedade imperante de machos. Realizo, continua e insistentemente, unha exploración daquilo que o “eu” pode ser e significar pola condición intrínseca de muller que posúo, esforzándome en conformar graos de identidade propia.
En definitiva, creo que o máis importante é ser consciente e crítica coa túa contorna.
Para min, o pensamento crítico baséase na observación e na educación, eu non paro de ler nunca e de analizar continuamente o que vexo.
E isto como anécdota: unha das cousas que máis me gusta facer é marchar eu soa por aí e sentarme nalgún sitio que estea moi concorrido de xente e ir anotando frases que escoito cando pasan ao meu lado, comportamentos que vexo, caras que me inspiran…etc.
7. Atreveríaste a dar unha definición de muller para os dicionarios do futuro?
Creo que ao longo da entrevista deixo entrever a miña postura con respecto a definir á muller, pero non creo que poida formular unha definición exacta. Somos marabillosas, e nunca tivemos o recoñecemento que merecemos. Hai que loitar por iso.

E, por último, unha reflexión….
O corpo feminino é un espazo socialmente expropiado e habitado por un patriarcado dominante que o banaliza e baleira de contido, forma e xénero. De aí que considere fundamental o meu papel de crear en base á miña perspectiva de muller, sendo plenamente consciente dos roles que ocupa no mundo.
Reivindico que o modelo tradicional de ser muller imposto pola sociedade está esgotado e obsoleto, e é necesario que isto cambie.
Cada muller ten e debe utilizar o seu corpo como dereito propio e, ademais, reivindicando unha vontade real de ser, estar e ocupar un lugar na sociedade de maneira crítica.