Noa Fontán

– Cal é a túa traxectoria dentro do mundo da conserva?

Digamos que foi a miña formación a que me foi achegando ao sector case sen decatarme. Durante estes dez anos, estiven en diferentes empresas facendo labores como responsable de calidade, principalmente, aínda que tamén fun responsable de produción. Estiven en empresas de conservas de alta gama (Grumete), fábricas de produción de conservas variadas, no sector do atún…. O que me proporcionou unha visión global e moi enriquecedora que me permitiu atopar un sitio na industria como consultora (técnica especialista) en ANFACO- CECOPESCA (Asociación Nacional de FAbricantes de COnservas e peixe). A día de hoxe o meu traballo consiste en asesorar, guiar a diferentes empresas do sector alimentario desde o departamento de asistencia técnica e cooperación internacional.

– Sempre traballaches neste sector?

Nel, tamén estiven noutros como a formación, pero sempre tiven como obxectivo profesional implicarme neste sector. O meu amor polo mar, a tradición que hai en Galicia (a miña propia bisavoa traballou moitos anos nel) e o reto que supón a nivel profesional, facerse cargo da xestión da calidade e ser a responsable da seguridade alimentaría pode resultar estresante pero tamén moi motivador.

– Cales son os problemas que atopaches como muller?

Resulta paradóxico que un sector tan tradicionalmente feminino estea aínda tan impregnado de machismo. Cando as mulleres se incorporaron ás fábricas, socialmente, o seu traballo non se recoñecía como tal, senón como un complemento ao salario do marido ou o núcleo familiar.

Desde o meu punto de vista, como responsable de calidade (un posto con certa independencia e ata un escalafón máis alto no organigrama), houbo moitas ocasións nas que homes menos cualificados foron recoñecidos con máis peso na toma de decisións dentro da empresa, precisamente en temas alleos a súa competencia, sen ter a formación nin o coñecemento, nin a experiencia necesarias. Con esas decisións vinme en situacións moi incómodas que puideran derivar en inspeccións. En definitiva, como muller tiven que asumir a responsabilidades dunha decisión derivada dun home polo mero feito de selo.

Outro tema a sinalar sería a diferenza salarial existente entre homes e mulleres, malia as diferenzas de formación e ou responsabilidade.

– Consideras que é un sector onde a muller non o ten fácil?

Eu penso que na sociedade en xeral aínda hai que cambiar certas actitudes, e una parte fundamental dese cambio necesario provén da educación.

Como comentaba antes, a concepción do traballo das mulleres no sector conserveiro non se entendía como tal, malia a súa dureza e importancia, xa que son o motor desta industria, polo que aínda hai que facer un importante esforzo para que nos valoren, e ata en valorarnos nós como pezas crave do mecanismo.

– Que pensas que se pode mellorar?

Nestes últimos dez anos houbo avances en moitos aspectos, pero aínda existe unha enorme marxe de mellora.

Penso que debería facerse un maior investimento no capital humano, que é primordial neste sector, fomentando políticas de igualdade, dotando de ferramentas de formación aos traballadores, prevención de riscos laboráis….

A nivel operativo aínda teño a sensación de que os departamentos funcionan en moitas ocasións de forma independente, e ter uns procesos estandarizados ben definidos marcarían una diferenza que repercutiría de forma moi positiva na industria.